Tot alle onaangename zaken des levens die ik voor mezelf heb voorzien van het stempel ‘Voor meissies’ (Facebook, musicals en strijken) rekende ik tot voor kort ook voorlezen. Als vader ben ik daarmee gestopt toen mijn jongste nazaat voor de 47e keer ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft’ wilde horen en ik de zinnen – die ook hij inmiddels volledig uit het hoofd kende – niet mocht voorzien van dichterlijke vrijheden mijnerzijds.
Categorie: Column (Pagina 25 van 25)
In handboeken voor psychologische hulp aan wielrenners met een beperking zal het over enige jaren bekend staan als het Jan Boekhout-syndroom. Boekhout is een bikkel die jarenlang de Trimclub Aardenburg (Zeeland) op sleeptouw nam tijdens de wekelijkse clubritten. Hij wordt een dagje ouder, tobt wat met zijn gezondheid en merkt dat het steeds moeilijker wordt om zijn maten bij te houden. Kortom, iedereen die wel eens op een racefiets heeft gezeten, weet dat hier sprake van uitzichtloos en ondraaglijk lijden.
Waar was je, op de ochtend dat cartoonisten, journalisten en de hoofdredacteur van Charlie Hebdo werden vermoord? Gewoon, achter mijn bureau op de redactie van dit krantenbedrijf dat ook zijn core business heeft gemaakt van het vrije woord. Waar elke dag redacteuren en tekenaars hun werk doen, zonder angst of ze het eind van de werkdag zullen halen.
Het is een indrukwekkend rijtje: Breda, Brussel, Tournai, Cambrai, Compiègne, Parijs, Orléans, Tours, Poitiers, Angoulême, St. Emilion, Cadillac, Biganon, Dax en Oloron-Ste. Marie. ,,Al een lekker stukje gefietst”, constateert mijn rentenierende vriend tevreden.
Mijn vrienden die allemaal onder de plak zitten, mag ik het graag voorhouden. Natuurlijk, respect voor de vrouw is een groot goed, haar mening doet er – tot op zekere hoogte – wel degelijk toe, maar als het erop aankomt, is er maar één die het voor het zeggen heeft. In dit huis (mijn huis!) draagt de man de kroon!
