Er is een arts in Wales die mij één keer het leven heeft gered. Maar de keren dat Dolf Jansen, Felix Meurders, Wim Daniëls, Martijn Koning en Hans Lebbis hebben voorkomen dat ik me met auto, caravan, vrouw en twee kinderen met de cruise control steady op 90 kilometer per uur in een tolhuisje op de Route du Soleil boorde, zijn niet meer op de vingers van twee handen te tellen.
Datum: 7 december 2015
De strijd om de nalatenschap ontbrandt gewoonlijk pas als de overledene boven aarde staat. Maar zolang kan mijn zoon (9) niet wachten. ,,Als opa dood is”, zegt hij, als we onze auto parkeren voor het appartement van mijn vader, ,,krijg ik dan ook wat van de erfenis?” Bij gebrek aan vermogen is de verdeling van het familiebezit bij ons thuis nooit een kwestie geweest. Dus vraag ik hem verbaasd waaraan hij dan denkt, bij een erfenis? ,,Iets waar ik wat aan heb”, zegt hij, ,,net als toen bij opa Simon.” Ook bij de dood van mijn schoonvader kan ik me niet herinneren dat er iets van een erfenis naar mijn zoon is gegaan. ,,De sjoelbak”, zegt hij in de lift naar de zesde etage, geïrriteerd over zoveel onbenul.
