Zelf blijf ik graag een beetje dicht bij huis, als ik de hoogtepunten van 2012 memoreer. Ik ben geen dag ziek geweest, heb geen begrafenissen hoeven bezoeken, ben cold turkey afgekickt van het dwangmatig fietsen en zat – misschien wel daarom – al vóór de kerstdagen tegen de magische grens van honderd kilo aan. Geen van die mijlpalen ben ik tegengekomen in de jaarlijstjes die Google maakt op basis van 1,2 biljoen zoekopdrachten in 146 talen.
Ik ben van een generatie die het jaar pas als afgesloten beschouwt als de eindejaarsbijlagen van de kranten op de deurmat vallen. Maar op internet is het grote terugblikken al half november begonnen. Een jaar in foto’s, een jaar in zes minuten, een jaar in geluidsfragmenten, in sportflarden, in politiek, in rampen en doden.
Google weet alles van ons. Waar heeft de wereld in 2012 het meest naar gezocht? Naar Whitney Houston, zo blijkt, de zangeres die haar vastgelopen carrière nieuw leven inblies door dood te gaan. Op twee en drie staan Gangnam Style en Hurricane Sandy. Bij de afbeeldingen voert One Direction (een jongensbandje) de ranglijst aan, daarna Selena Gomez (een bakvis met puppyvet, ze heeft iets met Justin Bieber gehad) en de Iphone 5 (die er uitziet als de Iphone4, daar heb je geen Google Afbeeldingen voor nodig).
Bij de gebeurtenissen: opnieuw Hurricane Sandy, Kate Middleton (topless) en de Olympische Spelen. Films: The Hunger Games, Skyfall, Prometheus. Tv-programma’s: BBB12 (Big Brother Brasil 2012, waar iemand live schijnt te zijn verkracht), Avenida Brasil en Here Comes Honey Boo Boo (ik had de kracht niet om dat op te zoeken).
Mijn man van het jaar is Francesco Schettino, de kapitein die zijn cruiseschip Costa Concordia op zijn kant parkeerde voor het Italiaanse eiland Giglio. De aanleiding van de scheepsramp – Francesco wilde even zwaaien naar een oud-collega en scheurde zijn schip open aan een rots – was even hilarisch als het vervolg. De kapitein die als eerste van boord ging, werd een nationale pispaal. Een goeie tweede? Op de dag voor kerst hoorde ik op de radio een interview met Jeffrey (op cruciale momenten geblesseerd) Wammes, de turner die tot aan de rechter heeft geprobeerd om Epke (‘Ja, hij staat!’) Zonderland van de Olympische Spelen weg te houden. Als hem dat was gelukt, had 2012 er voor ons allemaal heel anders uitgezien.
We namen afscheid van Neil Armstrong en Lance Armstrong, al ben ik inmiddels in het stadium dat ik bij elke nieuwe onthulling over georganiseerd dopinggebruik van andere ploegen – nu weer Rabobank – de prestaties van de Texaan meer op waarde begin te schatten. Als je op alleen EPO niet presteert, moeten uiteindelijk wel talent en de bezetenheid om jezelf 365 dagen per jaar af te beulen de doorslag geven als je zeven keer de Tour de France wilt winnen.
In de Zeitgeist 2012 brengt Google het jaar terug tot een paar minuten. Felix Baumgarter. Syrië. Orkaan Sandy. Egypte. Obama. Griekenland. Pussy Riot. Olympische Spelen. Overstromingen. En de Sandy Hook-basisschool in Newtown, waar 26 leerlingen en leerkrachten de dood vonden.
Een jaaroverzicht als een epileptische aanval.
Mijn Earthflight-moment van 2012 was het uitvliegen van mijn dochter naar een studentenflat. Een belangrijk deel van haar dag zit ze voor drie beeldschermen, waarop tegelijkertijd een film of serie wordt gestreamd (laptop), wordt getwitterd (Iphone) en Klassieke Talen- of Geneeskundekwesties (desktop) haar aandacht vragen. Na een half jaar zelfstandigheid nam ze, net voor het einde van het jaar, een abonnement op een ochtendkrant. Ze miste hem van thuis. De rust, het overzicht, het wegduiken in je luie stoel met een pak knisperend papier.
De kroon op twintig jaar opvoeding.
Zo mag ik 2012 wel zien.
Uit de krant van 27 december 2012.
Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.